DZIAŁANIE I MECHANIZM

[LEK PRZECIWALERGICZNY], [ANTYGONISTKA HISTAMINY H1]. Dimenhydrynat to ekwimolekularny kompleks difenhydraminy i pochodnej teofiliny, 7-chloroteofiliny. Difenhydramina to pochodna etanoloaminy, która kompetycyjnie, odwracalnie i nieswoiście blokuje receptory H1, zmniejszając ogólnoustrojowe działanie histaminy. Powoduje zwężenie naczyń krwionośnych i zmniejszenie ich przepuszczalności, zmniejszając zaczerwienienie i obrzęk związane z alergiami. Częściowo łagodzi objawy związane z procesami alergicznymi, takie jak zaczerwienienie oczu i przekrwienie błony śluzowej nosa. Wykazuje również łagodne działanie rozszerzające oskrzela i zmniejsza swędzenie skóry. Dimenhydrynat jest nieswoistym antagonistą H1, co oznacza, że ​​może również antagonizować inne receptory, takie jak ośrodkowe i obwodowe receptory cholinergiczne. Przekraczając barierę krew-mózg i blokując receptory H1 i muskarynowe, wywołuje sedację, ale łagodniejszą niż ta wywoływana przez etanoloaminy. - [MUSKARYNOWY ANTAGONISTA CHOLEVERIGIC (M)], lek przeciwwymiotny. Dimenhydrynat jest nieswoistym antagonistą zdolnym również do blokowania innych receptorów, takich jak ośrodkowe lub obwodowe receptory muskarynowe. Blokada receptorów H1 i ośrodkowych receptorów cholinergicznych może wywierać działanie przeciwwymiotne, chociaż nie jest to w pełni zrozumiałe. Wykazano, że lek ten jest zdolny do hamowania stymulacji przedsionkowej, przede wszystkim hamując bodźce generowane w układzie otrzewnej, a w wyższych dawkach, w kanałach półkolistych. Po dalszym stosowaniu zaobserwowano tolerancję na działanie przeciwwymiotne.

OSTRZEŻENIA SPECJALNE

- Dimenhydrynat może maskować działanie ototoksyczne niektórych leków, dlatego zaleca się okresową ocenę funkcji akustycznych u pacjentów leczonych tymi lekami.
- Przed zastosowaniem leku u pacjentów z wymiotami o nieznanej przyczynie zaleca się wykluczenie zapalenia wyrostka robaczkowego.
- W przypadku fali upałów zaleca się monitorowanie nawodnienia pacjenta, zwłaszcza jeśli pacjentem jest małe dziecko, osoba starsza lub osoba z poważną chorobą.
Ze względu na działanie przeciwalergiczne tego leku, może on dawać fałszywie ujemne wyniki testów skórnych na nadwrażliwość na ekstrakty antygenowe. Zaleca się przerwanie stosowania tego leku co najmniej 72 godziny przed badaniem.

PORADY DLA PACJENTA

- Podawać w momencie wystąpienia objawów, z posiłkiem, aby zmniejszyć dyskomfort żołądkowy. U osób wrażliwych lek można podać 1-2 godziny przed podróżą.

- Podanie leku można powtórzyć w trakcie podróży, pod warunkiem przestrzegania odstępów między dawkami i nieprzekroczenia maksymalnej zalecanej dawki.

- Pacjentom poddającym się leczeniu lekami uspokajającymi nie zaleca się samodzielnego stosowania produktów zawierających dimenhydraminę bez konsultacji z lekarzem.

- W trakcie zabiegu zaleca się unikanie ekspozycji na słońce.

- O wszelkich przewlekłych schorzeniach, na które cierpi pacjent, należy poinformować lekarza przed rozpoczęciem leczenia.

- Podczas stosowania tego leku należy unikać narażenia na działanie skrajnych temperatur; należy przebywać w chłodnym otoczeniu i dbać o odpowiednie nawodnienie organizmu.

Ten lek może negatywnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów. Unikaj prowadzenia pojazdów, dopóki nie upewnisz się, że lek nie wywiera na Ciebie znaczącego wpływu.

PRZECIWWSKAZANIA

- Nadwrażliwość na którykolwiek ze składników leku. Mogą wystąpić reakcje krzyżowe z innymi lekami przeciwhistaminowymi; dlatego nie zaleca się stosowania leków przeciwhistaminowych H1 u pacjentów, u których wystąpiła nadwrażliwość na którykolwiek ze składników tej grupy. - [KRYZYS ASTMATYCZNY]. Według niektórych autorów dimenhydrynat może zaostrzać astmę; dlatego nie zaleca się jego stosowania w trakcie ostrego ataku. - [PORFIRIA]. Stosowanie leków przeciwhistaminowych H1 wiązało się z występowaniem ataków porfirii; dlatego nie są one uważane za bezpieczne u tych pacjentów.

WIEK ZAAWANSOWANY

Osoby starsze są bardziej wrażliwe na działania niepożądane leków przeciwhistaminowych, takie jak zawroty głowy, ospałość, splątanie, niedociśnienie tętnicze i nadpobudliwość, a także na działanie antycholinergiczne (suchość w ustach, zatrzymanie moczu, wytrącanie się jaskry). Leki przeciwhistaminowe można stosować u pacjentów powyżej 65. roku życia, należy jednak zachować szczególną ostrożność. Jeśli działania niepożądane utrzymują się lub są ciężkie, należy przerwać leczenie.

WPŁYW NA JAZDĘ

- Może znacząco upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów z powodu senności lub spowolnienia czasu reakcji. Pacjenci powinni unikać prowadzenia pojazdów, dopóki nie upewnią się, że lek nie ma na nich negatywnego wpływu.

CIĄŻA

Bezpieczeństwo zwierząt: Badania przeprowadzone na szczurach i królikach z zastosowaniem dawek 20–25 razy wyższych od dawek stosowanych u ludzi nie wykazały szkodliwego wpływu na płód.

Bezpieczeństwo u ludzi: Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u ludzi. Jednakże dimenhydrynat był stosowany w przypadkach niepowściągliwych wymiotów ciężarnych bez obserwowania istotnych działań niepożądanych. Niemniej jednak istnieją doniesienia o możliwym związku między podawaniem leku w ciągu ostatnich dwóch tygodni ciąży a rozwojem fibroplazji pozasoczewkowej u wcześniaków.

Mimo że mało prawdopodobne jest, aby lek powodował działania niepożądane, jego stosowanie jest dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy nie ma bezpieczniejszych alternatyw terapeutycznych, a korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Wpływ na płodność: nie przeprowadzono żadnych konkretnych badań na ludziach.

FARMAKOKINETYKA

- Wchłanianie: Dimenhydrynat dobrze wchłania się w jelitach, ale ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia przez wątrobę. Po podaniu dawki działanie pojawia się w ciągu 15–30 minut i utrzymuje się przez 3–6 godzin. Tmax wynosi 2 godziny.

- Dystrybucja: Dimenhydrynat jest szeroko dystrybuowany w organizmie, przenikając przez barierę krew-mózg i łożysko. Jest również wydalany w niewielkich ilościach z mlekiem matki.

- Metabolizm: Jest metabolizowany szybko i niemal całkowicie w wątrobie.

- Eliminacja: Metabolity są eliminowane z moczem.

WSKAZANIA

- Zapobieganie i leczenie [MADLIWOŚCI], [WYMIOTÓW] i [ZAWROTÓW GŁOWY] związanych z [CHOROBĄ LOKOMOCYJNĄ].

INTERAKCJE

Dimenhydrynat może maskować objawy wywołane przez leki ototoksyczne, zmniejszając zawroty głowy. Podobnie, może nasilać działanie fotouczulające innych substancji czynnych, które powodują reakcje nadwrażliwości na światło. Opisano również interakcje leków z następującymi substancjami czynnymi: - Alkohol etylowy. Jednoczesne podawanie alkoholu i dimenhydrynatu może nasilać działanie uspokajające obu substancji. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia. - Leki antycholinergiczne (leki przeciwparkinsonowskie, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO, neuroleptyki). Podawanie dimenhydrynatu z innymi lekami antycholinergicznymi może nasilać działanie antycholinergiczne; dlatego należy unikać takiego połączenia. - Leki uspokajające (opioidowe leki przeciwbólowe, barbiturany, benzodiazepiny, leki przeciwpsychotyczne). Jednoczesne podawanie dimenhydrynatu z lekiem uspokajającym może nasilać działanie nasenne. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności.

LAKTACJA

Bezpieczeństwo zwierząt: brak danych.

Bezpieczeństwo u ludzi: Dimenhydrynat może hamować laktację ze względu na działanie antycholinergiczne. Jest on również wydzielany do mleka matki w niewielkich ilościach, choć nie wiadomo, czy te ilości mogą mieć wpływ na niemowlę. Dzieci są jednak bardziej wrażliwe na reakcje antycholinergiczne i częściej mogą doświadczać paradoksalnych reakcji nadpobudliwości. Zaleca się przerwanie karmienia piersią lub unikanie podawania tego leku.

DZIECI

Nie zaleca się stosowania dimenhydrynatu u dzieci poniżej drugiego roku życia, zwłaszcza u noworodków i niemowląt, ponieważ mogą one być bardziej podatne na niepożądane działania antycholinergiczne. U dzieci powyżej drugiego roku życia zgłaszano przypadki reakcji paradoksalnych z nadpobudliwością, szczególnie po podaniu dużych dawek, dlatego należy zachować ostrożność podczas stosowania leku.

WYTYCZNE DOTYCZĄCE PRAWIDŁOWEGO PODAWANIA

Podawanie z pokarmem : podawać z pokarmem, wodą lub mlekiem w celu zmniejszenia dyskomfortu żołądkowego.

DAWKOWANIE

- Dorośli i młodzież powyżej 12 lat: 50-100 mg/4-6 h. Maksymalna dawka 400 mg/24 h.
- Dzieci 7-12 lat: 25-50 mg/6-8 godz. Maksymalna dawka 150 mg/24 godz.
- Dzieci 2-6 lat: 12,5-25 mg/6-8 godz. Maksymalna dawka 75 mg/24 godz.
- Dzieci poniżej 2 lat: nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności.
Podaj co najmniej 30 minut przed podróżą, a najlepiej 1–2 godziny wcześniej.

ŚRODKI OSTROŻNOŚCI

- [NIEPRAWIDŁOWOŚĆ CZYNNOŚCI NEREK]. Nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u pacjentów z niewydolnością nerek, ale metabolity dimenhydrynatu są wydalane z moczem, co może prowadzić do ich kumulacji. Ponieważ metabolity te mogą być aktywne, konieczne może być wydłużenie okresów dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza w umiarkowanych lub ciężkich przypadkach (klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min). - [NIEPRAWIDŁOWOŚĆ CZYNNOŚCI WĄTROBY]. Dimenhydrynat jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie. W przypadku niewydolności wątroby może wystąpić zwiększenie stężenia w osoczu, co wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych. U tych pacjentów może być konieczne dostosowanie dawkowania w zależności od stopnia wydolności wątroby. - Pacjenci cierpiący na jaskrę, łagodny rozrost gruczołu krokowego lub niedrożność pęcherza moczowego, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca, miastenię gravis, zwężającą się chorobę wrzodową żołądka lub niedrożność jelit. Ze względu na działanie antycholinergiczne dimenhydrynatu, te stany mogą ulec zaostrzeniu; dlatego zaleca się szczególną ostrożność, a leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia pogorszenia. - Choroby dolnych dróg oddechowych, takie jak astma, rozedma płuc lub przewlekła obturacyjna choroba płuc. Według niektórych autorów, leki przeciwhistaminowe H1 mogą zmniejszać objętość wydzieliny oskrzelowej, zwiększając jej lepkość, ze względu na działanie antycholinergiczne, co może pogorszyć te stany. Jednakże, brak jest wielu dowodów klinicznych; niemniej jednak zaleca się szczególną ostrożność u tych pacjentów. Zasadniczo nie zaleca się ich stosowania u pacjentów z atakami astmy (patrz Przeciwwskazania). - [PADACZKA]. Należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką, ponieważ leki przeciwhistaminowe czasami wiązały się z paradoksalnymi reakcjami nadpobudliwości, nawet w dawkach terapeutycznych, co może obniżyć próg drgawkowy. - [ZAPALENIE WYROBU WYROBKOWEGO]. Ze względu na działanie przeciwwymiotne mogą one utrudniać rozpoznanie zapalenia wyrostka robaczkowego. Zaleca się wcześniejsze wykluczenie zapalenia wyrostka robaczkowego u pacjentów z wymiotami o nieznanej etiologii. - Ototoksyczność. Dimenhydrynat może korzystnie wpływać na zawroty głowy, szumy uszne i zawroty głowy, a tym samym może maskować ototoksyczność wywołaną przez leki ototoksyczne, takie jak pozajelitowe aminoglikozydy, karboplatyna, cisplatyna, chlorochina i erytromycyna. - Nadwrażliwość na światło. Dimenhydrynat może powodować reakcje nadwrażliwości na światło, dlatego zaleca się unikanie ekspozycji na słońce podczas leczenia i stosowanie kremów z filtrem przeciwsłonecznym. - Ekstremalne temperatury. Leki przeciwhistaminowe H1 mogą nasilać wyczerpanie cieplne i udar cieplny ze względu na zmniejszone pocenie się spowodowane ich działaniem antycholinergicznym. Pacjentom poddanym leczeniu tymi lekami zaleca się unikanie ekspozycji na bardzo wysokie temperatury, zwłaszcza małym dzieciom, osobom starszym i osobom z poważnymi chorobami przewlekłymi. Zaleca się również przestrzeganie zasad higieny i diety, takich jak odpowiednia wentylacja i nawodnienie.

DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Działania niepożądane dimenhydrynatu są zazwyczaj łagodne i przemijające, występują częściej w ciągu pierwszych kilku dni leczenia. Podobnie jak inne etanoloaminy, dimenhydrynat powoduje głównie senność i działanie antycholinergiczne, ale istnieje znaczna zmienność międzyosobnicza w częstości i nasileniu objawów, dotykając przede wszystkim małe dzieci i osoby starsze. Najczęstsze działania niepożądane to: - Układ pokarmowy: Nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, ból w nadbrzuszu, jadłowstręt i suchość w ustach. Objawy te można zmniejszyć, przyjmując lek przeciwhistaminowy z posiłkiem. - Układ neurologiczny/psychologiczny: Senność występuje często (1-9%), szczególnie na początku leczenia i zwykle ustępuje po 2-3 dniach. Zgłaszano również bóle głowy, zawroty głowy i zawroty głowy. Wyjątkowo obserwowano przypadki paradoksalnej pobudliwości, zwłaszcza u małych dzieci. Ta nadpobudliwość objawia się bezsennością, nerwowością, dezorientacją, drżeniem, drażliwością, euforią, majaczeniem, kołataniem serca, a nawet drgawkami. - Układ sercowo-naczyniowy: Czasami, a zazwyczaj w przypadkach przedawkowania, mogą wystąpić tachykardia, kołatanie serca i inne zaburzenia rytmu serca, takie jak skurcze dodatkowe lub blok serca. Działania te mogą być spowodowane działaniem antycholinergicznym. Sporadycznie zgłaszano niedociśnienie lub nadciśnienie. - Układ oddechowy: Czasami może wystąpić wzrost lepkości wydzieliny oskrzelowej, co może utrudniać oddychanie. - Układ moczowo-płciowy. Z powodu blokady cholinergicznej może wystąpić zatrzymanie moczu i impotencja seksualna. - Układ hematologiczny: Rzadko zgłaszano niedokrwistość hemolityczną, agranulocytozę, leukopenię, trombocytopenię lub pancytopenię. - Oczne: Ze względu na działanie antycholinergiczne może wystąpić jaskra i zaburzenia widzenia, takie jak rozszerzenie źrenic, niewyraźne widzenie lub podwójne widzenie. - Alergiczne/dermatologiczne: Po ogólnoustrojowym podaniu leków przeciwhistaminowych mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, które mogą prowadzić nawet do wstrząsu anafilaktycznego. Reakcje nadwrażliwości na światło mogą również wystąpić po intensywnej ekspozycji na światło słoneczne, objawiając się zapaleniem skóry, świądem, wysypką i rumieniem.

PRZEDAWKOWAĆ

Objawy: Objawy pojawiają się zazwyczaj w ciągu 2 godzin, choć mogą trwać do 18 godzin i często są zmienne, a ich nasilenie jest większe u dzieci i osób powyżej 65. roku życia. Opisano umiarkowane zahamowanie ośrodkowego układu nerwowego z sedacją i bezdechem, zapaść sercowo-naczyniową, nadpobudliwość z bezsennością, omamy, drżenie lub drgawki oraz objawy antycholinergiczne, takie jak suchość w ustach, niewyraźne widzenie i zatrzymanie moczu. Może również wystąpić gorączka powyżej 41,8°C. W najcięższych przypadkach, zwłaszcza u dzieci, objawy mogą się nasilić, prowadząc do niedociśnienia, drgawek, depresji oddechowej, utraty przytomności, śpiączki i zgonu. Leczenie: Leczenie będzie polegać na standardowych działaniach mających na celu przyspieszenie eliminacji leku. Podawanie leków wymiotnych jest zazwyczaj nieskuteczne. Płukanie żołądka może być jednak korzystne, jeśli od połknięcia nie upłynęło więcej niż 3 godziny. Pacjent powinien być spokojny, aby zminimalizować pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego. Napady padaczkowe można leczyć diazepamem u dorosłych i fenobarbitalem u dzieci w dawce 5–6 mg/kg. Niedociśnienie można leczyć wazopresorami, należy jednak unikać adrenaliny, ponieważ może ona dodatkowo obniżyć ciśnienie krwi. W razie potrzeby może być konieczna intubacja i wentylacja wspomagana. Nie zaleca się stosowania analeptyków, ponieważ mogą one wywołać napady padaczkowe.